Nemateleotris helfrichi - Babka Helfrichi - Lawendowy unikat
Charakterystyka ogólna i wygląd
Nemateleotris helfrichi to niekwestionowana królowa wśród babek z rodzaju *Nemateleotris*. Jest znacznie rzadsza i bardziej poszukiwana niż jej popularne kuzynki (*N. magnifica* i *N. decora*). Wyróżnia się niezwykle subtelnym, pastelowym ubarwieniem: jej głowa ma kolor intensywnej lawendy, która płynnie przechodzi w delikatny róż i biel w tylnej części ciała. Czoło zdobi charakterystyczny, jaskrawożółty pas, nadający jej królewskiego wyglądu. Jest to niewielka ryba, dorastająca do około 6-7 cm, która w naturze zamieszkuje głębsze partie rafy, co czyni ją jeszcze bardziej tajemniczą.
Ekspert od zadań specjalnych: Elegancja w toni
W przeciwieństwie do ryb, które chowają się w skałach, Babka Helfrichi uwielbia przebywać w toni wodnej, wisząc w jednym miejscu i prężąc swoje długie płetwy. Stanowi żywą ozdobę otwartej przestrzeni w akwarium. Jest to ryba o niezwykle łagodnym usposobieniu, całkowicie bezpieczna dla rafy (Reef Safe). Nie podgryza koralowców ani nie atakuje bezkręgowców. Jej spokojna natura sprawia, że jest idealnym mieszkańcem zbiorników obsadzonych koralowcami SPS i LPS, dodając im dynamiki i koloru.
Dieta i zachowanie żywieniowe
Nemateleotris helfrichi jest planktonożercą. W akwarium najlepiej karmić ją drobnym pokarmem mrożonym unoszącym się w toni, takim jak widłonogi, ikra homara, drobny lasonóg (mysis) czy artemia. Ważne jest, aby pokarm nie opadał zbyt szybko na dno, ponieważ ryba ta rzadko pobiera jedzenie z podłoża. Ze względu na szybki metabolizm i aktywny tryb życia, zaleca się karmienie jej małymi porcjami kilka razy dziennie, co zapewni jej zdrowie i utrzymanie intensywnych barw.
Wymagania i usposobienie
Jest to ryba płochliwa, która wymaga towarzystwa innych spokojnych i nieagresywnych gatunków. W obecności dużych, napastliwych ryb będzie się ciągle chować i może przestać jeść. Kluczowym elementem wyposażenia akwarium z tym gatunkiem jest szczelne przykrycie (siatka lub korona). Babki Helfrichi, gdy się przestraszą, mają tendencję do panicznej ucieczki i wyskakiwania z wody. Wymagają również skały z licznymi kryjówkami ("mysimi dziurami"), w których śpią i chronią się w razie zagrożenia. Preferują nieco słabsze, rozproszone oświetlenie, typowe dla głębszych partii rafy.