Ophiocomina scolopendrina - Wężowidło - Pasiasty szperacz dna
Charakterystyka ogólna i wygląd
Ophiocomina scolopendrina, należąca do gromady wężowideł (Ophiuroidea), to niezwykle ciekawe zwierzę, które wyglądem przypomina rozgwiazdę o bardzo długich, smukłych i elastycznych ramionach wychodzących z małej, centralnej tarczy. Nazwa gatunkowa nawiązuje do skolopendry, co odzwierciedla ruchliwość i wygląd jej "wężowatych" ramion, często pokrytych drobnymi kolcami i wzorami w paski lub cętki. Jest to zwierzę, które większość czasu spędza w ukryciu, wystawiając na zewnątrz jedynie swoje zwinne ramiona, którymi bada otoczenie w poszukiwaniu pożywienia. Jest mistrzem wciskania się w najmniejsze zakamarki żywej skały.
Bezpieczeństwo dla rafy: Wzorowy czyściciel
Wężowidło to jest uznawane za całkowicie bezpieczne dla rafy (Reef Safe). W przeciwieństwie do niektórych drapieżnych rozgwiazd, *Ophiocomina* nie poluje na ryby ani nie zjada koralowców. Jest to wręcz obowiązkowy mieszkaniec dojrzałego akwarium rafowego, pełniąc rolę "służby sanitarnej". Dzięki swojej budowie potrafi wyciągnąć brud i resztki materii organicznej ze szczelin, do których nie dotrą kraby, ślimaki ani ryby, zapobiegając w ten sposób gniciu resztek i psuciu się parametrów wody.
Dieta i sposób odżywiania
Jest to typowy detrytusozerca i padlinożerca. Jego dieta składa się z wszystkiego, co opadnie na dno lub osadzi się na skale: niezjedzonych resztek pokarmu (płatków, granulek, mrożonek), odchodów ryb oraz detrytusu. Wężowidło aktywnie wychwytuje cząstki jedzenia z toni wodnej lub zbiera je z podłoża za pomocą swoich chwytnych ramion, a następnie transportuje je do otworu gębowego znajdującego się na spodzie centralnej tarczy. Nie wymaga celowego dokarmiania, jeśli w akwarium są ryby – "wyżywi się" resztkami z pańskiego stołu.
Zachowanie i kluczowa zasada hodowli
Zwierzę to prowadzi nocny tryb życia, choć w porze karmienia potrafi uaktywnić się również w dzień, wyczuwając zapach pokarmu. Jest bardzo odporne, ale istnieje jedna, krytyczna zasada przy jego transporcie i aklimatyzacji: nigdy nie wolno wyciągać wężowidła z wody na powietrze. Kontakt z powietrzem może spowodować uwięzienie pęcherzyków gazu w jego układzie wodnym, co często prowadzi do martwicy tkanek i śmierci zwierzęcia (rozpadu ramion). Przenoszenie musi odbywać się zawsze pod wodą (np. w worku lub pojemniku). Poza tym jest to gatunek łatwy w utrzymaniu i długowieczny.